N'és dificil oblidar allò que t'ha fet feliç, és normal. No se pot.
S'ha d'aprendre a viure amb els records, amb "allò no tornarà", s'ha
d'aprendre a continuar endavant.
No és roi viure amb ganes de
recobrar tota aquella felicitat però és millor donar-se conte que eixa
felicitat la pots aconseguir d'altra forma. Pot ser la tingues davant i
no vulguis adonar-te. No estigues ceg.
La felicitat està a una mirada, a una paraula, a una abraçada, a un bes...
26 de desembre del 2014
19 d’agost del 2014
Cuando el mundo se desmorona
Cuando se levantó aquél día, no sabía que a partir de entonces, su vida iba a cambiar.
Se despertó igual que otros días, dolorido por la fractura que sufría días atrás.
Hizo como todas las mañanas, cogió su taza de seimpre y desayunó. Esa mañana ya hubo cambio de planes, tenía que vestirse e ir de visita. Y así hizo.
Con ayuda de su padre se puso la camiseta que más le agradaba. Él solo pudo con el resto.
¡Listo! Ya estaba preparado para irse.
Fueron a verle y allí estaba, tumbado en la cama, con la mirada perdida, sin apenas fuerzas para decir ni una palabra. El joven saludó a todos lo que se hallaban allí, entre los que estaba su madre
Una vez cumplido, volvió a casa sin saber lo que iba a pasar.
Poco más de 1h después, su padre recibió una llamada. Era su madre. Él ya no estaba.
Cuando se lo dijeron, el joven, sin soltar palabra alguna, cayó arrodillado en el suelo. Su mundo se había desplomado.
La prensa con la que tanto había compartido ya no estaba. Ya nunca volvería a verlo sonreír, ya no le acompañaría a los partidos de fútbol, ya nada sería como antes.
Con el paso del tiempo aprendió que nadie muere del todo si aún hay personas que lo recuerdan.
Él le recuerda perfectamente. Nunca le olvida.
Se despertó igual que otros días, dolorido por la fractura que sufría días atrás.
Hizo como todas las mañanas, cogió su taza de seimpre y desayunó. Esa mañana ya hubo cambio de planes, tenía que vestirse e ir de visita. Y así hizo.
Con ayuda de su padre se puso la camiseta que más le agradaba. Él solo pudo con el resto.
¡Listo! Ya estaba preparado para irse.
Fueron a verle y allí estaba, tumbado en la cama, con la mirada perdida, sin apenas fuerzas para decir ni una palabra. El joven saludó a todos lo que se hallaban allí, entre los que estaba su madre
Una vez cumplido, volvió a casa sin saber lo que iba a pasar.
Poco más de 1h después, su padre recibió una llamada. Era su madre. Él ya no estaba.
Cuando se lo dijeron, el joven, sin soltar palabra alguna, cayó arrodillado en el suelo. Su mundo se había desplomado.
La prensa con la que tanto había compartido ya no estaba. Ya nunca volvería a verlo sonreír, ya no le acompañaría a los partidos de fútbol, ya nada sería como antes.
Con el paso del tiempo aprendió que nadie muere del todo si aún hay personas que lo recuerdan.
Él le recuerda perfectamente. Nunca le olvida.
30 de juliol del 2014
Hora de bailar
¿Qué quieres que te diga? ¿Qué te echo de menos? ¿Qué no
puedo vivir sin ti?
Pues sí. Para que negarlo. Nunca he dejado de quererte. Nunca,
he dejado de extrañarte. Todo lo que veo a mi alrededor me recuerda a ti.
Añoro esas tardes de
domingo en las que íbamos al fútbol. Viéndote, a la lejanía, cómo te fumabas
ese cigarrito creyendo que no te veíamos.
Recuerdo que cuando iba con mamá a Santa Pola te veía
siempre asomado al balcón para ver cuando veníamos. Esas tardes allí jugando al
Chinchón o al Dominó.
Extraño tanto de ti que me es difícil escoger cual ha sido más
especial.
Creo que ya es hora de guardar la ropa de duelo tras 3 años.
Es hora de seguir adelante y no estancarme atrás.
Nunca te olvido.
Fuiste, eres y serás parte de mi.
26 de juliol del 2014
Caer y levantarse.
Ya lo decían los griegos clásicos «Χαλεπα τα καλα» (Lo bello es difícil). Cuando queremos conseguir algo, debemos poner empeño, ser constantes y esforzarnos hasta límites que insospechados.
Al fin y al cabo, es luchar por algo que queremos.
El premio vale la pena.
En ningún momento hay que dudar de nuestras capacidades. Todos somos capaces de todo. Nadie puede decirte que no vales porque sí vales.
Ir siempre adelante y no mirar atrás. Luchar por tus sueños y derrotar a aquellos que te dijeron que no valías.
Plantarle cara al destino, coger el tuyo y hacer lo que quieres con él. Somos dioses de.nuestro propio destino, nosotros lo marcamos, nosotros lo perdemos o nosotros lo ganamos.
Al fin y al cabo, es luchar por algo que queremos.
El premio vale la pena.
En ningún momento hay que dudar de nuestras capacidades. Todos somos capaces de todo. Nadie puede decirte que no vales porque sí vales.
Ir siempre adelante y no mirar atrás. Luchar por tus sueños y derrotar a aquellos que te dijeron que no valías.
Plantarle cara al destino, coger el tuyo y hacer lo que quieres con él. Somos dioses de.nuestro propio destino, nosotros lo marcamos, nosotros lo perdemos o nosotros lo ganamos.
21 de juliol del 2014
Y apareciste a mi lado
Hay ocasiones en que agradecer a los amigos cosas tan simples como que haya aparecido en nuestra vida es mejor que la lotería.
¿No lo ves? Entérate.
Te quiero más que ayer.
Eres alguien que me otorga vida
y amor me da.
¿Porque no te iba a desear lo mejor?
Quién lo diría... cuando
nos conocimos aquél día.
Ahora ya estás dentro de mí
y que sepas que de ahí no vas a salir.
¿No lo ves? Entérate.
Te quiero más que ayer.
Eres alguien que me otorga vida
y amor me da.
¿Porque no te iba a desear lo mejor?
Quién lo diría... cuando
nos conocimos aquél día.
Ahora ya estás dentro de mí
y que sepas que de ahí no vas a salir.
20 de juliol del 2014
Superheroïs
Hui és un dia més
en aquest món de merda.
Toca somriure, et veus obligat.
Tornar a acatar les normes absurdes,
queda prohibit negar-se, queda
prohibit plantar-ne cara.
Jo ja n'estic fart,
si no vull somriure, no ho faré.
Si pensé que són absurdes les normes,
ho diré, i les negaré.
Su vull plantar-ne cara, ho faré.
No sóc un ninot, sóc un ser racional.
Tinc el poder de canviar les injusticies,
tenim el poder d'afrontar les injusticies.
Som superheroïs moderns.
en aquest món de merda.
Toca somriure, et veus obligat.
Tornar a acatar les normes absurdes,
queda prohibit negar-se, queda
prohibit plantar-ne cara.
Jo ja n'estic fart,
si no vull somriure, no ho faré.
Si pensé que són absurdes les normes,
ho diré, i les negaré.
Su vull plantar-ne cara, ho faré.
No sóc un ninot, sóc un ser racional.
Tinc el poder de canviar les injusticies,
tenim el poder d'afrontar les injusticies.
Som superheroïs moderns.
Regreso
Tras mucho tiempo de ausencia vuelvo por estos lares a expresar mis pensamientos como una forma de arte. Aguardo no fallar de nuevo a una de mis pasiones como es la escritura. Ahora que tengo tiempo, de una forma u otra, haré llegar mis sueños, mis pasiones, e incluso mis emociones.
Gracias de antemano.
Gracias de antemano.
Subscriure's a:
Comentaris (Atom)